Vicu – Vico
De weg naar Vicu rijd ik voor het eerst en de rit er naartoe belooft meer dan 2,5 uur te gaan duren. Ik heb wat betreft dat rijden een paar stelregels. Mocht ik de weg heen te eng vinden, dan blijf ik gewoon op de plaats van bestemming tot het weer licht wordt. En mochten mijn ogen op de terugweg dichtvallen van de slaap, dan stop ik gewoon en probeer in de auto wat te slapen.
De heenweg is inderdaad nogal heftig, en valt uiteen in drie delen. Het eerste stuk is nog vrij normaal met het betere bochtenwerk, maar het tweede stuk is rotsachtig met aan de rechterkant allerlei uitstekende rotsen die de lak van mijn auto gemakkelijk kunnen weg schrapen. Aan de linkerkant van de weg bevindt zich een ravijn, met daarachter weer oprijzende rotsen. Een soort van waanzinnig maanlandschap. Het is er warm, wel bijna 40 graden, maar gelukkkig is er in de auto de airco. Het laatste stuk is veel bosrijker en dus ook veel rijker aan wild lopend vee. Het heeft er net geregend, wat de temperatuur daar behoorlijk naar beneden heeft doen kelderen. Het is er iets meer dan 20 graden. Het kan verkeren op Corsica.
Het is dus vooral het tweede stuk waar op de terugweg de uitdaging in zit. Ik zal dan het ravijn aan mijn rechterhand hebben, en hoewel er rijen stenen zijn gemetseld om je op de weg te houden, moet je beslist niet in slaap sukkelen. Maar als ik in Vicu aankom weet ik al zeker dat ik gewoon terug zal rijden vanavond. Die uitdaging wil ik wel aangaan. Ik doe wel alvast een schietgebedje dat ik geen vrachtwagen, brandweerauto of camper als tegenligger zal tegenkomen.
Vicu is een raar uitgestrekt dorp met een hele scherpe bocht van zo’n 300 graden als centrum. Het concert vindt plaats in het stadion, de ‘stade”, en dat bevindt zich hogerop, aan de buitenkant van het dorp.
Als ik er aankom is de groep al aan het soundchecken en lijkt de toegang afgesloten. Maar inmiddels kent Dumè, de man die elke avond de kaartjes verkoopt, me wel een beetje, en hij laat me vriendelijk door, op voorwaarde dat ik na de soundcheck terugkom om mijn kaartje te laten afscheuren.
Als ik het terrein betreed ziet gitarist Mickey Meinert me direct staan. Hij begroet me vanaf het podium hartelijk en gebaart me dat ik even moet wachten omdat hij me iets wil zeggen.
Mickey is pas sinds kort bij de band en we hebben elkaar al kort gesproken de ochtend na het eerste concert van de Giru dat ik bijwoonde dit jaar, in Ajaccio. Toevallig verbleef ik in hetzelfde hotel als de band en hij zat die ochtend lekker relaxed op het terras de route naar Calvi te bekijken waar ze die avond zouden gaan spelen. Toen ik hem vroeg wat hij van de Giru vond liet hij al blijken zich een soort van uitverkorene te voelen dat hij op dat prachtige Corsica, dat hij nog niet eerder bezocht had, elke avond prachtige muziek mocht maken in een band met zeer goede musici die nog uiterst sympathiek waren ook. Hij glunderde ervan, en die glimlach heb ik eigenlijk niet van zijn gezicht zien verdwijnen.
Het duurt even voordat hij weer te voorschijn komt, maar dat is omdat hij naar achteren is gelopen om zijn cd “Hin und her” te pakken die hij twee jaar geleden heeft uitgebracht, en die hij me wil geven. Ik bedank hem voor het geschenk en vraag nog maar eens of het hem bevalt om avond aan avond op Corsica spelen. Andermaal zegt hij het helemaal te gek te vinden. “De emoties die jullie in de zaal voelen”, zegt hij “neem van mij aan, die voelen wij op het podium óók!”
Aan ons gesprek komt snel een einde als de soundcheck echt is begonnen en ook Mickey daaraan moet deelnemen. Op een gegeven moment verschijnt ook Alain op het podium. Aangezien hij geen instrument bespeelt heeft hij in principe niet veel te doen, en moet hij wachten tot aan het eind van de soundcheck zijn microfoon wordt ingeregeld. Zo gaat het elke avond, en dus ook nu: Alain moet wachten. Vaak doet hij dat achter het podium, soms ook op een stoeltje in de zaal, maar vanavond doet hij dat op het podium. En Alain kan mooi wachten:
Hermetisch afgesloten is de soundcheck eigenlijk nooit. Je kunt altijd vragen of je even naar binnen mag. Dat heeft ook een vrouw gedaan bij Shelly, de manager, die haar begeleidt naar Jean-François. Ze laat haar exemplaar van “Dicocorse” door hem signeren. Hoe belangrijk de soundcheck ook is, daar wordt eigenlijk altijd tijd voor gemaakt, behalve als het echt niet kan.
Het concert zelf loopt eigenlijk op rolletjes. Inmiddels hebben ze de liedjes, ook de nieuwe, alweer zo vaak gespeeld, dat het wel lijkt alsof ze zichzelf spelen. Het enige opvallende is dat het publiek in Vicu veel harder lijkt te lachen om de grappen van Jean-François in zijn Dicocorse dan ik elders heb gehoord.
In het programmaboekje dit jaar staat er één songtekst uitgeschreven, het nummer “Quand’hè” van de laatste cd “Et les 500 Choristes”. Het staat vermeld onder het kopje “Je chante I Muvrini”, dezelfde uitnodiging die ook op hun website staat. Het is de uitnodiging aan eenieder om een lied van I Muvrini op video op te nemen en op te sturen, en waar zij de beste uit zullen kiezen om op hun website te laten zien. Die uitnodiging staat er al een tijdje en tot op heden is er nog geen enkele video in dit kader vertoond.
In alle eerlijkheid betwijfel ik of “Quand’hè” wel het nummer is dat de twijfelaars over de streep zal trekken. De tekst van de coupletten wordt heel snel half zingend, half pratend uitgesproken, en is bijna niet te leren. Naast de Corsicaanse tekst staat in het boekje direct ook de Franse vertaling, waardoor er voor de Corsicaanse zinnen niet voldoende ruimte is en sommige ineenschrompelen tot één woord, bijvoorbeeld: “Mafiosapassaàatelevisiò” terwijl de zin luidt: “Mafiosa passa à a televisiò
Ikzelf ben overigens wel zo gek geweest om het lied te gaan leren, en dat kostte me drie weken tijd. Ik vond dit wel de grootste uitdaging in het repertoire van I Muvrini, en daarom extra vreemd dat juist deze tekst werd weergegeven om het publiek aan te sporen om eens met I Muvrini mee te zingen. Maar misschien helpt mijn aanpak meer mensen. Allereerst heb ik alle regels fonetisch uitgeschreven, omdat meelezen in deze taal in deze snelheid onmogelijk bleek. Toen ik de woorden zo goed kende dat ik over kon schakelen naar de originele Corsicaanse tekst verving ik het fonetische deel door de originele tekst, totdat ik de hele tekst kende. Om een indruk te geven staat hieronder de tekst met aan de rechterkant de versie van de laatste fase van mijn leerproces, waarin dus al veel tekst is vervangen maar je nog wel sporen ziet van de vroegere fasen.
| Quand’hè | |
|---|---|
| Stasera u paese s’assumiglia à a cità | Stasera u paese s’assumiglia à la cità |
| Ùn si vede nisunu ùn ci hè anima chì và | Un si vede nisunu un ci he anima chì và |
| Ùn aghju voglia à di e più pocu à dumandà | Un aghju voglia à di e più pocu à dumandà |
| Stasera ci hè da more sai o mà | Stasera tji da more sai o ma |
| Cinque ore diggià chjosi li purtò | Cinque ore deno djosi li purto |
| Daretu a i mio muri mi ne vò | Daretoe ai mio moeri mi ne vo |
| A to telefunata face prò | Ato telefoenata fatjee pro |
| Dumenica si porta male è bè | Dumenica si porta male è bè |
| Dumane passeraghju à lu caffè | Dumane passeraghju à lu caffè |
| È torna mi dumandarà di tè | È torna mi dumandarà di tè |
| Quand’hè l’ora di campà | Quand’hè l’ora di campà |
| Quand’hè ch’ella venerà | Quand’hè ch’ella venera |
| Quand’hè l’ora di campà | Quand’hè l’ora di campà |
| Quand’hè chè no l’emu da fà | Kwandee kenelemoewafa |
| Stasera u paese face nice d’aspettà | Stasera oe paesa fatje niesje aspetta |
| Ci hè duie case à vende a chì vole cumprerà | Tsji doeje casa vende a ki bole kumprera |
| Dumane farà ghjornu mi vurria addurmentà | Dumane fera jornu mi joeri addurmenta |
| Dumane farà ghjornu diu hà fattu eppo farà | Dumane fera jornu dioe fattu pofera |
| Cinque ore l’anu chjosi li purtò | Cinque ore l’anu chjosi li purtò |
| Stasera u mio core dice innò | Stasera oe mio core ditsjeeno |
| Mafiosa passa à a televisiò | Mafiosa passa à televisiò |
| À belli novanti anni pè finì | A belli novantanni pe fini |
| Dumenica ci crede è torna à dì | Dumenica tji crede a torna di |
| Tù o figliolu statti quì | Toe o figliolu stati qui |
| Quand’hè l’ora di campà | Quand’hè l’ora di campà |
| Quand’hè ch’ella venerà | Quand’hè ch’ella venera |
| Quand’hè l’ora di campà | Quand’hè l’ora di campà |
| Quand’hè chè no l’emu da fà | Kwandee kenelemoewafa |
| Cusi corre l’esiliu duve stò | Cusi corre lesiljoe doe-e sto |
| Hè scritta libertà pè u stradò | He scritta liberta pe oe strado |
| T’abbracciu à un bel ghjornu s’e ci sò | Tabbratja un bel ghjornu se ci so |
| Quand’hè l’ora di campà | Quand’hè l’ora di campà |
| Quand’hè ch’ella venerà | Quand’hè ch’ella venera |
| Quand’hè l’ora di campà | Quand’hè l’ora di campà |
| Quand’hè chè no l’emu da fà | Kwandee kenelemoewafa |
© Jean-François Bernardini
Wanneer
Vandaag lijkt mijn dorp op de stad
Er is niemand te zien, geen levende ziel te bekennen
Ik heb geen zin om te praten en nog minder om te vragen
Weet je mama, vandaag is het hier om te sterven…
Vijf uur, ze hebben de deuren dicht gedaan
Ik trek me terug achter mijn muren
Je telefoontje doet me goed
Dumenica maakt het redelijk
Morgen ga ik leven op de koffie
En weer zal ze me naar jou vragen
Wanneer komt de tijd om te leven
Wanneer komt ze
Wanneer gaan we het doen
Vanavond doet het dorp alsof het wacht
Er staan twee huizen te koop
Voor wie ze wil hebben
Morgen is er weer een dag
Ik wil gaan slapen
Morgen is er weer een dag
God geeft telkens weer een nieuwe
Vijf uur, ze hebben de deuren dicht gedaan
Vanavond zegt mijn hart nee
Mafiosa is op de tv
Bijna negentig jaar is ze
maar Dumenica gelooft er nog in
En zegt wéér
“Niet weggaan, jij, mijn jongen!”
Wanneer komt de tijd om te leven
Wanneer komt ze
Wanneer gaan we het doen
En zo verglijdt mijn ballingschap hier
Op de weg staat “vrijheid” geschreven
Ik omhels je, tot ooit, als ik er ben…
Wanneer komt de tijd om te leven
wanneer komt ze
Wanneer gaan we het doen
Wanneer gaan we het doen
De street view van Google maps reikt helaas niet tot de ingang van het stadion. Dit is de straat die je moet inrijden om het stadion te bereiken.
Themocracy