Bastia
Na de rustdag op zondag staat maandag het andere grote concert van deze Giru al op het programma, Bastia. Een soort van thuiswedstrijd omdat Jean-François en Alain hier niet ver vandaan hun domicilie hebben. Ook voor mij is het niet ver rijden. Ik heb inmiddels mijn intrek genomen in mijn direct aan zee gelegen appartement in Moriani, en rijd binnen een uur naar Bastia.
Maar zo ver is het nog lang niet als ik om een uur of drie op het strand gedonder meen te horen en mijn spullen inpak om terug te keren naar mijn appartement. Onderweg zie ik pas de donkere wolken boven de bergen die zich uitstrekken richting zee. Als ik de deur sluit van mijn appartement barst het onweer net los. Ik ben echt wel wat gewend, maar deze heftigheid doet me ineenkrimpen bij elke ritssluiting die in de hemel met knetterend en donderend geweld wordt aaneengeregen. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat het concert vanavond doorgang kan vinden. Naar mijn idee staat alles al opgesteld, en wordt het allemaal drijfnat en dus onbruikbaar.
Maar na anderhalf uur lijkt het allemaal weer rustig te worden en hoor ik de kinderstemmen alweer klinken bij het zwembad en besluit ik om toch maar mijn tas te gaan pakken. Als ik even later mijn auto in Bastia parkeer kan ik me niet meer voorstellen dat ik getwijfeld heb aan het doorgaan van het concert . Het is prachtig weer, de zon verwarmt opnieuw alles en van de donderbui is geen enkel spoor meer te bekennen.
Als ik aankom op de Place du Marcé is dat afgezet met plastic doeken om het zicht te ontnemen aan niet betalende bezoekers. De ingang van ‘de zaal’ is direct naast de ingang van de parkeergarage gelegen die zich onder het marktplein bevindt, waardoor wij, de wachtende bezoekers, menigmaal bijna het hek dat ons van de zaal afscheidt moeten induiken om de auto’s van minder behendige bestuurders te ontwijken. Een niet erg handige opstelling, maar gelukkig mogen we met z’n allen stipt om 20.00 uur naar binnen.
De Casone in Ajaccio is een open ruimte vergeleken met dit marktplein in Bastia dat aan alle zijden wordt omgeven door huizen, met als blikvanger de mooi verlichte Jean-Baptiste-kerk. Voor de muzikanten op het podium is het zelfs behoorlijk warm. Jean-François, die als enige het hele concert zich op podium bevindt, krijgt van Pierrot een handdoek toegeworpen om wat zweet weg te vegen. Dat komt misschien ook doordat het publiek aan het begin van het concert een beetje afwachtende houding lijkt aan te nemen, alsof het thuisvoordeel hier niet ter zake doet.
Maar gaandeweg het concert werpen de inspanningen op het podium van niet alleen Jean-François maar ook de anderen al snel hun vruchten af. Het publiek reageert na elk nummer steeds enthousiaster, ongeacht of ze het nu voor het eerst horen of dat het om een al bekend succesnummer gaat. De akoestische set, die begint met ‘Dì’, dat gevolgd wordt door ‘Blowing in the wind’ en afgesloten wordt met het vrolijke ‘Bonafurtuna’ krijgt het publiek in beweging. Daarna wordt er uit volle borst meegezongen met Gaia’, waarvan de tekst op de bordjes valt af te lezen die worden hooggehouden door Stéphane, Alain en Loïc. Deze laatste maakt er steeds meer een kleine ‘Loïc Taillebrest-show’ van door verongelijkt te kijken als er niets op zijn bordje staat en opgetogen uit te schreeuwen als er bij hem eindelijk ‘Gaïa’ te lezen valt.
Aan het einde van het concert staat de boel op zijn kop en is het inderdaad de thuiswedstrijd geworden die ik in gedachten had. Omdat ik verwacht dat er veel mensen zullen zijn die Jean-François en Alain zullen opwachten en ik denk dat ik nog voldoende gelegenheid zal krijgen om ze te spreken, en bovendien morgen de lange rit naar Carbini op de agenda staat, besluit ik snel mijn boeltje te pakken en mijn auto te gaan opzoeken. Het jolige meezingstukje uit ‘Ne farai un ortu’ zingt inmiddels al rond in mijn hoofd.
In Bastia heb ik het begin van het concert gefilmd, het nummer ”Ora”, voorafgegaan door een lang intro. I Muvrini speelde het al bij de Giru in 2007. Wellicht was het niet geschikt om het met een koor van 500 personen op te nemen, want het ontbrak op de cd “Et les 500 Choristes”, die later dat jaar verscheen. Het nummer heeft nu, twee jaar later, een ander arrangement gekregen. Het heeft nog steeds een erg vrolijke melodie die in je hoofd blijft rondzingen, evenals de accordeonpartij van Loïc Taillebrest en de vioolpartij van Laurence Dupuis. Dus bij deze: “Ora”, het begin van het concert in Bastia:
Moriani – Bastia = 39,5 km, 53 minuten
Bastia - Place du Marché aux Poissons
Themocracy
Beste Petra
bij het zien en horen van de nieuwe liedjes, krijg ik het water al in de mond en kan ik niet stil blijven zitten achter de computer, het zal weer genieten worden, en van zodra de CD in de winkel ligt ben ik er als de kippen bij, het kaartje voor Brussel ligt al klaar, dus nog even wachten…
Hoi Stefan,
Ik proef enig ongeduld in je woorden. Eerlijk gezegd heb ik dat ook, en onderschrijf dus elk woord van je bericht: direct naar de winkel als de cd uitkomt, en mijn kaartje ligt ook al klaar voor Brussel. Ik zie erg uit naar het concert in Brussel. Het was in augustus al zo leuk op dat mooie terrein, het Belgische publiek was zo super enthousiast, ik vind het echt helemaal te gek om daar weer naartoe te komen. Tot dan!
Petra,
ik hier nog eens,
ik denk dat ik de liedjes van de Corsica tour al wel een keer of 100 heb aan geklikt om ze te horen, ik krijg er gewoon niet genoeg van, en van ongeduld gesproken, niet dat ik de tijd sneller wil doen gaan, maar maart kan niet vlug genoeg aanbreken….
Hoi Stefan, ik moet zeggen dat ik erg benieuwd ben hoe de liedjes straks op het nieuwe album zullen klinken. Ze spelen het eigenlijk nooit zomaar na. Meestal maken ze een versie voor de studio, dan wel voor het podium, en dan zodanig dat het liedje op die plek het beste tot z’n recht komt. Tja, konden we maar een lijntje trekken naar Taghliu-Isulacciu… Groet, Petra